رحمك اللّه و امرت بالكتاب فمزق و استغفرت اللّه و علم بذلك سهل بن حنيف فقال عذونا الرجال بضرب الرجال * فما للنساء و ما للسباب * * اما حسبنا ما اتينا به * لك الخير من هتك ذلك الحجاب و مخرجها اليوم من بيتها * يعرفها الذنب بنح الكلاب الى ان اتانا كتاب لها * مشوم فيا قبح ذاك الكتاب اين عبارتى را كه اين اعلام سنيه نقل كردند چند فايده بدست مىدهد و اشتباها را از ميان برمىدارد . اول آنكه عايشه اظهار فرح و سرور كرد بر كثرت لشكر و عساكرى كه براى او فراهم شده براى قتال با نفس رسول و زوج بتول پس كلام عامه باينكه عايشه براى اصلاح مسافرت كرد معلوم شد كذب محض است . دوم آنكه اعلام كردن عايشه حفصه را و نامه بسوى او نوشتن با آن تعبيرات مذكوره كه على ابن ابى طالب در منزل ذي قار در حال خوف و ترس مرعوب است همانند شترى را ماند كه اگر قدم پيش گذارد او را پى كنند و اگر به عقب برود او را نحر كنند و اين تمثيل باشقر دلالت واضحه دارد كه على بن ابى طالب عليه السلام از اين جنگ جان به‌سلامت بدر نبرد و كيف كان كشته خواهد شد پس معلوم شد كه عايشه تشنه بود براى كشته شدن آن حضرت سوم آنكه معلوم شد كه حفصه دختر عمر بن الخطاب با عايشه همدست و هم داستان بودند بر خذلان امير المؤمنين عليه السّلام و اين دو زن هميشه متحابتين و متظاهرتين بودند در ايذاء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و على مرتضى چهارم - آنكه پرواضح گرديد كه حفصه از بسيارى فرح و سرور مجلسى بر سر پا كرد و جوارى خود را طلبيد و زنان ابناء طلقا را جمع كرد و بنا كردند به دف زدن و تغني كردن و اشعار مذكوره را در سرود خود خواندن تا اينكه عليا مخدره ام كلثوم با جمعى از خواتين ناشناس يك‌مرتبه در مجلس آنها وارد شدند آن مخدره برقع از صورت برداشت و آن جماعت را سرزنش كرد و بحفصه خطاب فرمود